Próżno się mam odejmować, 

   Widzę, że muszę miłować. 

Miłość mi dawno radziła, 

   Lecz ja, jako prawy wiła, 

Nie chciałem słuchać jej rady, 

   Aż nama przyszło do zwady. 

Bo sajdak z łukiem porwała, 

   A mnie za rękę wyzwała. 

Ja też, jako Hektor zasię, 

   Wziąwszy karacenę na się, 

Tarcz i szablę jako brzytwę, 

   Stoczyłem z Miłością bitwę. 

Ona ku mnie ciągnie rogi, 

   A ja co nadalej w nogi. 

A gdy wszytkich strzał pozbyła, 

   Sama się w bełt obróciła 

I prosto mi w serce wpadła, 

   A mnie zaraz moc odpadła. 

Próżno tędy noszę zbroję, 

   Próżno za pawezą stoję: 

Bo kto mię ma bić na górze, 

   Kiedy nieprzyjaciel w skórze?


Folgujmy paniom nie sobie, ma rada, 

   Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

   Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

   Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

   W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę. 

   Bezpiecznie wierzcie nie rad ja omylę.