Ja chcę śpiewać krwawe boje, 

   Łuki, strzały, miecze, zbroje; 

   Moja lutnia - Kupidyna, 

   Pięknej Afrodyty syna. 



Jużem był porwał bardony 

   I nawiązał nowe strony; 

   Jużem śpiewał Meryjona 

   I prędkiego Sarpedona. 



Lutnia swym zwyczajom g'woli 

   O miłości śpiewać woli. 

   Bóg was żegnaj, krwawe boje, 

   Nie lubią was strony moje.


Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory 

Mojej namilszej cory!

Po co me smutne oczy za sobą ciągniecie, 

Żalu mi przydajecie?

Już ona członeczków swych wami nie odzieje -

Nie masz, nie masz nadzieje!

Ujął ją sen żelazny, twardy, nieprzespany... 

Już letniczek pisany

I uploteczki wniwecz, i paski złocone, 

Matczyne dary płone.

Nie do takiej łożnice, moja dziewko droga, 

Miała cię mać uboga 

Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala

Wyprawę, jakąć dała

Giezłeczkoć tylko dała a lichą tkaneczkę; 

Ojciec ziemie brełeczkę

W główki włożył. - Niestetyż, i posag, i ona 

W jednej skrzynce zamkniona!