Pańska ręka mię dotknęła, 

Wszytkę mi radość odjęta: 

Ledwe w sobie czuję duszę 

I tę podobno dać muszę. 

 

Lubo wstając gore jaśnie, 

Lubo padnąc slońce gaśnie,

Mnie jednako serce boli,

A nigdy się nie utoli. 

 

Oczu nigdy nie osuszę -

I tak wiecznie płakać muszę! 

Muszę płakać! - O mój Boże, 

Kto się przed Tobą skryć może? 

 

Prózno morzem nie pływamy, 

Prózno w bitwach nie bywamy: 

Ugodzi nieszczęście wszędzie, 

Choć podobieństwa nie będzie. 

 

Wiodłem swój żywot tak skromnie, 

Że ledwe kto wiedział o mnie,

A zazdrość i złe przygody

Nie miały miały mi w co dać szkody. 

 

Lecz Pan, który gdzie tknąć, widzi, 

A z przestrogi ludzkiej szydzi, 

Zadał mi raz tym znaczniejszy, 

Czym-em już był bezpieczniejszy.

  

A rozum, który w swobodzie 

Umiał mówić o przygodzie, 

Dziś ledwe sam wie o sobie:

Tak mię podparł w mej chorobie. 

 

Czasem by się chciał poprawić, 

A mnie ciężkiej troski zbawić, 

Ale gdy siędzie na wadze,

Żalu ruszyć nie ma władze. 

 

Prózne to ludzkie wywody, 

Żeby szkodą nie zwać szkody; 

A kto się w nieszczęściu śmieje, 

Ja bych tak rzekł, że szaleje. 

 

Kto zaś na płacz lekkość wkłada, 

Słyszę dobrze, co powiada;

Lecz się tym żal nie hamuje, 

Owszem, więtszy przystępuje. 

 

Bo, mając zranioną duszę, 

Rad i nierad płakać muszę,

Co snać nie cześć, to ku szkodzie 

I zelżywość serce bodzie. 

 

Lekarstwo to, prze Bóg żywy, 

Ciężkie na umysł troskliwy! 

Kto przyjaciel zdrowia mego, 

Wynajdzi co wolniejszego!

 

A ja zatym łzy niech leję, 

Bom stracił wszytkę nadzieję, 

By mię rozum miał ratować; 

Bóg sam mocen to hamować.


Moja wdzięczna Orszulo, bodaj ty mnie była 

Albo nie umierała lub się nie rodziła!

Małe pociechy płacę wielkim żalem swoim

Za tym nieodpowiednym pożegnaniem twoim. 

Omyliłaś mię jako nocny sen znikomy,

Który wielkością złota cieszy smysł łakomy, 

Potym nagle uciecze, a temu na jawi

Z onych skarbów jeno chęć a żądzą zostawi. 

Takeś ty mnie, Orszulo droga, uczyniła 

Wielkieś nadzieje w moim sercu roznieciła, 

Potymeś mię, smutnego, nagle odbieżała

I wszytki moje z sobą pociechy zabrała. 

Wzięłaś mi, zgoła mówiąc, dusze połowicę; 

Ostatek przy mnie został na wieczną tesknicę. 

Tu mi kamień, murarze, ciosany połóżcie,

A na nim tę nieszczęsną pamiątkę wydróżcie: 

"Orszula Kochanowska tu leży, kochanie 

Ojcowe albo raczej płacz i narzekanie. 

Opakeś to, niebaczna śmierci, udziałała

Nie jać onej, ale mnie ona płakać miała."