Gdzie te wrota nieszczęsne, którymi przed laty 

Puszczał się w ziemię Orfeus szukając swej straty? 

Żebych ja też tąż ścieżką swej namilszej córy 

Poszedł szukać i on bród mógł przebyć, przez który 

Srogi jakiś przewoźnik wozi blade cienie

I w lasy niewesołe cyprysowe żenie.

A ty mię nie zostawaj, wdzięczna lutni moja, 

Ale ze mną pospołu pódź aż do pokoja 

Surowego Plutona! Owa go to łzami,

To tymi żałosnymi zmiękczywa pieśniami, 

Że mi moję namilszą dziewkę jeszcze wróci, 

A ten nieuśmierzony we mnie żal ukróci.

Zginąć ci mu nie może, tuć się wszytkim zostać, 

Niech się tylko niedoszłej jagodzie da dostać. 

Gdzie by też tak kamienne ten bóg serce nosił, 

Żeby tam smutny człowiek już nic nie uprosił! 

Cóż temu rzec? Więc tamże już za jedną drogą 

Zostać, a z duszą za raz zewlec troskę srogą.


Pańska ręka mię dotknęła, 

Wszytkę mi radość odjęta: 

Ledwe w sobie czuję duszę 

I tę podobno dać muszę. 

 

Lubo wstając gore jaśnie, 

Lubo padnąc slońce gaśnie,

Mnie jednako serce boli,

A nigdy się nie utoli. 

 

Oczu nigdy nie osuszę -

I tak wiecznie płakać muszę! 

Muszę płakać! - O mój Boże, 

Kto się przed Tobą skryć może? 

 

Prózno morzem nie pływamy, 

Prózno w bitwach nie bywamy: 

Ugodzi nieszczęście wszędzie, 

Choć podobieństwa nie będzie. 

 

Wiodłem swój żywot tak skromnie, 

Że ledwe kto wiedział o mnie,

A zazdrość i złe przygody

Nie miały miały mi w co dać szkody. 

 

Lecz Pan, który gdzie tknąć, widzi, 

A z przestrogi ludzkiej szydzi, 

Zadał mi raz tym znaczniejszy, 

Czym-em już był bezpieczniejszy.

  

A rozum, który w swobodzie 

Umiał mówić o przygodzie, 

Dziś ledwe sam wie o sobie:

Tak mię podparł w mej chorobie. 

 

Czasem by się chciał poprawić, 

A mnie ciężkiej troski zbawić, 

Ale gdy siędzie na wadze,

Żalu ruszyć nie ma władze. 

 

Prózne to ludzkie wywody, 

Żeby szkodą nie zwać szkody; 

A kto się w nieszczęściu śmieje, 

Ja bych tak rzekł, że szaleje. 

 

Kto zaś na płacz lekkość wkłada, 

Słyszę dobrze, co powiada;

Lecz się tym żal nie hamuje, 

Owszem, więtszy przystępuje. 

 

Bo, mając zranioną duszę, 

Rad i nierad płakać muszę,

Co snać nie cześć, to ku szkodzie 

I zelżywość serce bodzie. 

 

Lekarstwo to, prze Bóg żywy, 

Ciężkie na umysł troskliwy! 

Kto przyjaciel zdrowia mego, 

Wynajdzi co wolniejszego!

 

A ja zatym łzy niech leję, 

Bom stracił wszytkę nadzieję, 

By mię rozum miał ratować; 

Bóg sam mocen to hamować.