Żaden ojciec podobno barziej nie miłował 

Dziecięcia, żaden barziej nad mię nie żałował. 

A też ledwe się kiedy dziecię urodziło.

Co by łaski rodziców swych tak godne było. 

Ochędożne, posłuszne, karne, niepieszczone, 

Śpiewać, mówić, rymować jako co uczone; 

Każdego ukłon trafić; wyrazić postawę, 

Obyczaje panieńskie umieć i zabawę; 

Roztropne, obyczajne, ludzkie, nierzewniwe, 

Dobrowolne, układne, skromne i wstydliwe. 

Nigdy ona po ranu karmie nie wspomniała, 

Aż pierwej Bogu swoje moditwy oddała.

Nie poszła spać, aż pierwej matkę pozdrowiła 

I zdrowie rodziców swych Bogu poruczyła. 

Zawżdy przeciwko ojcu wszytki przebyć progi, 

Zawżdy się uradować i przywitać z drogi, 

Każdej roboty pomóc, do każdej posługi 

Uprzedzić było wszytki rodziców swych sługi. 

A to w tak małym wieku sobie poczynała,

Że więcej nad trzydzieści miesięcy nie miała. 

Tak wiele cnót jej młodość i takich dzielności 

Nie mogła znieść; upadła od swejże bujności, 

Żniwa nie doczekawszy! Kłosie mój jedyny, 

Jeszcześ mi się był nie zstał, a ja, twej godziny 

Nie czekając; znowu cię w smutną ziemię sieję! 

Ale pospołu z tobą grzebę i nadzieję:

Bo już nigdy nie wznidziesz ani przed mojema 

Wiekom wiecznie zakwitniesz smutnymi oczema.


Kupić by cię Mądrości, za drogie pieniądze!

Która, jeśli prawdziwie mienią, wszytki żądze,

Wszytki ludzkie frasunki umiesz wykorzenić,

A człowieka tylko nie w anioła odmienić,

Który nie wie, co boleść, frasunku nie czuje,

Złym przygodom nie podległ, strachom nie hołduje.

Ty wszytki rzeczy ludzkie masz za fraszkę sobie,

Jednak myśl tak w szczęściu, jako i w żałobie

Zawzdy niesiesz. Ty śmierci namniej się nie boisz,

Bezpieczna, nieodmienna, niepożyta stoisz.

Ty bogactwo nie złotem, nie skarby wielkimi,

Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi

Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronnym

Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,

A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego mienia,

Kto by jedno chciał słuchać twego upomnienia.

Nieszczęśliwy ja człowiek, którym lata swoje

Na tym strawił, żebych był ujźrzał progi twoje!

Teraz nagle ze stopniów ostatnich zrzucony

I między insze, jeden z wiela, policzony.