Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim, 

Moja droga Orszulo, tym zniknieniem swoim! 

Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:

Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.

Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała, 

Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała. 

Nie dopuściłaś nigdy matce się frasować 

Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować, 

To tego, to owego wdzięcznie obłapiając

I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając. 

Teraz wszytko umilkło, szczere pustki w domu, 

Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu. 

Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,

A serce swej pociechy darmo upatruje.


Folgujmy paniom nie sobie, ma rada, 

   Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

   Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

   Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

   W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę. 

   Bezpiecznie wierzcie nie rad ja omylę.