Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska!

Na którą nie tylko moja cząstka ziemieńska,

Ale i lutnia dziedzicznym prawem spść miała!

Tę nadzieję już po sobie okazywała,

Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykaj""ąc

Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając,

Jako więc lichy słowiczek w krzaku zielonym

Całą noc prześpiewa gardłem swym ucieszonym.

Prędkoś mi nazbyt umilkła! Nagle cię sroga

Smierć spłoszyła, moja wdzięczna szczebiotko droga!

Nie nasyciłaś mych uszu swymi piosnkami-

I tę trochę teraz płacę sowicie łzami.

A tyś ani umierając śpiewać przestała,

Lecz matkę, ucałowawszy, takeś żegnała:

"Już ja tobie, moja matko, służyć nie będę

Ani za twym wdzięcznym stołem miejsca zasiędę;

Przyjdzie mi klucze położyć, samej precz jechać,

Domu rodziców swych miłych wdzięcznie zaniechać"

To i, czego żal ojcowski nie da serdeczny

Przypominać więcej, był jej głos ostateczny.

A matce, słysząc żegnanie tak żałościwe,

Dobre serce od żalu zostało żywe.


Folgujmy paniom nie sobie, ma rada, 

   Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

   Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

   Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

   W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę. 

   Bezpiecznie wierzcie nie rad ja omylę.