Jako oliwka mała pod wysokim sadem

Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim śladem,

Jeszcze ani gałązek, ani listków rodząc,

Sama tylko dopiro szczupłym prątkiem wschodząc:

Tę jesli, ostre ciernie lub rodne pokrzywy

Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy,

Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,

Upada przed nogami matki ulubionej - 

Takci się mej namilszej Orszuli dostało.

Przed oczyma rodziców swoich rostąc, mało 

Od ziemie się co wznióswszy, duchem zaraźliwym

Srogiej Śmierci otchniona, rodzicom troskliwym

U nóg martwa upadła. O zła Persefono,

Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?


Ja chcę śpiewać krwawe boje, 

   Łuki, strzały, miecze, zbroje; 

   Moja lutnia - Kupidyna, 

   Pięknej Afrodyty syna. 



Jużem był porwał bardony 

   I nawiązał nowe strony; 

   Jużem śpiewał Meryjona 

   I prędkiego Sarpedona. 



Lutnia swym zwyczajom g'woli 

   O miłości śpiewać woli. 

   Bóg was żegnaj, krwawe boje, 

   Nie lubią was strony moje.