Kupić by cię Mądrości, za drogie pieniądze!

Która, jeśli prawdziwie mienią, wszytki żądze,

Wszytki ludzkie frasunki umiesz wykorzenić,

A człowieka tylko nie w anioła odmienić,

Który nie wie, co boleść, frasunku nie czuje,

Złym przygodom nie podległ, strachom nie hołduje.

Ty wszytki rzeczy ludzkie masz za fraszkę sobie,

Jednak myśl tak w szczęściu, jako i w żałobie

Zawzdy niesiesz. Ty śmierci namniej się nie boisz,

Bezpieczna, nieodmienna, niepożyta stoisz.

Ty bogactwo nie złotem, nie skarby wielkimi,

Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi

Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronnym

Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,

A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego mienia,

Kto by jedno chciał słuchać twego upomnienia.

Nieszczęśliwy ja człowiek, którym lata swoje

Na tym strawił, żebych był ujźrzał progi twoje!

Teraz nagle ze stopniów ostatnich zrzucony

I między insze, jeden z wiela, policzony.


Nieszczęściu kwoli a swojej żałości, 

Która mię pravaie przejmuje do kości,

Lutnią i wdzięczny rym porzucić muszę. 

Ledwe nie duszę.

 

Żyw-em? Czy mię sen obłudny frasuje? 

Który kościanym oknem wylatuje,

A ludzkie myśli tym i owym bawi, 

Co błąd na jawi.

 

O błędzie ludzki! O szalone dumy! 

Jako to łacno pisać się z rozumy, 

Kiedy po woli świat mamy, a głowa

Człowieku zdrowa.

 

W dostatku będąc, ubóstwo chwalemy, 

W rozkoszy - żałość lekce szacujemy, 

A póki wełny skąpej prządce zstaje,

Śmierć nam za jaje.

 

Lecz kiedy nędza albo żal przypadnie, 

Ali żyć nie tak, jako mówić, snadnie, 

A śmierć dopiero wtenczas nam należy,

Gdy już k'nam bieży.

 

Przecz z płaczem idziesz, Arpinie wymowny, 

Z miłej ojczyzny? Wszak nie Rzym budowny, 

Ale świat wszytek miastem jest mądremu

Widzeniu twemu.

 

Czemu tak barzo córki swej żałujesz? 

Wszak się ty tylko sromoty wiarujesz; 

Insze wszelakie u ciebie przygody

Ledwe nie gody!

 

Śmierć - mówisz - straszna tylko niezbożnemu. 

Przeczże się tobie umrzeć, cnotliwemu,

Nie chciało, kiedyś prze dotkliwą mowę 

Miał podać głowę?

 

Wywiodłeś wszytkim, nie wywiodłeś sobie; 

Łacniej rzec, widzę, niż czynić i tobie, 

Pióro anielskie, duszę toż w przygodzie,

Co i mnie bodzie.

 

Czlowiek nie kamień, a jako się stawi 

Fortuna, takich myśli nas nabawi. 

Przeklęte szczęście! Czyż snać gorzej duszy,

Kto rany ruszy?

 

Czasie, pożądnej ojcze niepamięci! 

W co ani rozum, ani trafią święci, 

Zgój smutne serce, a ten żal surowy

Wybij mi z głowy!