Jeslim kiedy nad dziećmi piórko miał zabawić, 

A kwoli temu wieku lekkie rymy stawić, 

Bodajżebych był raczej kolebkę kołysał

I z drugimi nieważne mamkom pieśni pisał, 

Którymi by dziecinki noworodne spiły

I swoich wychowańców lamenty tóliły! 

Takie fraszki mnie zbierać pożyteczniej było 

Niżli, w co mię nieszczęście moje dziś wprawiło, 

Płakać nad głuchym grobem mej wdzięcznej 

dziewczyny 

I skarżyć się na srogość ciężkiej Prozerpiny.

Alem użyć w obojgu jednakiej wolności

Nie mógł: owom ominął, jako w dordzałości 

Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda 

Gwałtem wbiła i moja nienagrodna szkoda. 

Ani mi teraz łacno dowiadać się o tym,

Jaka mię z płaczu mego czeka cześć na poty m.

Nie chciałem żywym śpiewać, dziś umarłym muszę. 

A cudzej śmierci płacząc, sam swe kości suszę. 

Prózno to! Jakie szczęście ludzi naszladuje,

Tak w nas albo dobrą myśl, albo złą sprawuje. 

O prawo krzywdy pełne! O znikomych cieni 

Sroga, nieubłagana, nieużyta ksieni !

Tak li moja Orszula, jeszcze żyć na świecie 

Nie umiawszy, musiała w ranym umrzeć lecie? 

I nie napatrzawszy się jasności słonecznej 

Poszła, nieboga, widzieć krajów nocy wiecznej ! 

A bodaj ani była świata oglądała!

Co bowiem więcej, jeno ród a śmierć poznała? 

A miasto pociech, które winna z czasem była 

Rodzicom swym, w ciężkim je smutku zostawiła.


Trudna rada w tej mierze: przyjdzie się rozjechać,

A przez ten czas wesela i lutnie zaniechać.

Wszystka moja dobra myśl z tobą precz odchodzi,

A z tego mię więzienia nikt nie wyswobodzi,

Dokąd cię zaś nie ujźrzę, pani wszech piękniejsza,

Co ich kolwiek przyniosła chwila teraźniejsza.

Już mi z myśli wypadły te obecne twarzy,

Twoje nadobne lice jest podobne zarzy,

Która nad wielkiem morzem rano się czerwieni,

A z nienagła ciemności nocne w światłość mieni;

Przed nią gwaizdy drobniejsze po jednej znikają

I tak już przyszłej nocy nieznacznie czekają.

Takaś ty oczu moich, szczęśliwa to droga,

Po której chodzić będzie tak udatna noga;

Zajźrzę wam, gęste lasy i wysokie skały,

Że przed mną będziecie taką rozkosz miały:

Usłyszycie wdzięczny głos i przyjemne słowa,

Po których sobie tęskni moja biedna głowa.

Lubeż moje wesele, lubeż me biesiady!

Mnie podobno już próżno szukać inszej rady,

Jeno smutnego serca podpierać nadzieją;

W nadzieję ludzie orzą i w nadzieję sieją.

A ty tak srogą nie bądź ani mię tym karzy,

Bych długo nie widzieć miał twojej pięknej twarzy!