Folgujmy paniom nie sobie, ma rada, 

   Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

   Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

   Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

   W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę. 

   Bezpiecznie wierzcie nie rad ja omylę.


Próżno się mam odejmować, 

   Widzę, że muszę miłować. 

Miłość mi dawno radziła, 

   Lecz ja, jako prawy wiła, 

Nie chciałem słuchać jej rady, 

   Aż nama przyszło do zwady. 

Bo sajdak z łukiem porwała, 

   A mnie za rękę wyzwała. 

Ja też, jako Hektor zasię, 

   Wziąwszy karacenę na się, 

Tarcz i szablę jako brzytwę, 

   Stoczyłem z Miłością bitwę. 

Ona ku mnie ciągnie rogi, 

   A ja co nadalej w nogi. 

A gdy wszytkich strzał pozbyła, 

   Sama się w bełt obróciła 

I prosto mi w serce wpadła, 

   A mnie zaraz moc odpadła. 

Próżno tędy noszę zbroję, 

   Próżno za pawezą stoję: 

Bo kto mię ma bić na górze, 

   Kiedy nieprzyjaciel w skórze?