Folgujmy paniom nie sobie, ma rada, 

   Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

   Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

   Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

   W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę. 

   Bezpiecznie wierzcie nie rad ja omylę.


Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska!

Na którą nie tylko moja cząstka ziemieńska,

Ale i lutnia dziedzicznym prawem spść miała!

Tę nadzieję już po sobie okazywała,

Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykaj""ąc

Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając,

Jako więc lichy słowiczek w krzaku zielonym

Całą noc prześpiewa gardłem swym ucieszonym.

Prędkoś mi nazbyt umilkła! Nagle cię sroga

Smierć spłoszyła, moja wdzięczna szczebiotko droga!

Nie nasyciłaś mych uszu swymi piosnkami-

I tę trochę teraz płacę sowicie łzami.

A tyś ani umierając śpiewać przestała,

Lecz matkę, ucałowawszy, takeś żegnała:

"Już ja tobie, moja matko, służyć nie będę

Ani za twym wdzięcznym stołem miejsca zasiędę;

Przyjdzie mi klucze położyć, samej precz jechać,

Domu rodziców swych miłych wdzięcznie zaniechać"

To i, czego żal ojcowski nie da serdeczny

Przypominać więcej, był jej głos ostateczny.

A matce, słysząc żegnanie tak żałościwe,

Dobre serce od żalu zostało żywe.