Folgujmy paniom nie sobie, ma rada, 

   Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada. 

Godności trzeba nie za nic tu cnota, 

   Miłości pragną nie pragną tu złota. 

Miłują z serca nie patrzają zdrady, 

   Pilnują prawdy nie kłamają rady. 

Wiarę uprzejmą nie dar sobie ważą, 

   W miarę nie nazbyt ciągnąć rzemień każą. 

Wiecznie wam służę nie służę na chwilę. 

   Bezpiecznie wierzcie nie rad ja omylę.


Wzgardziłaś mną, dziedziczko moja ucieszona!

Zdałać się ojca twego barziej uszczuplona

Ojczyzna, niżlibyś ty przestać na niej miała.

To prawda, żeby była nigdy nie zrównała 

Z ranym rozumem twoim, z pięknymi przymioty,

Z których się już znaczyły twoje przyszłe cnoty.

O słowa! o zabawo! o wdzięczne ukłony!

Jakożem ja dziś po was wielce zasmucony!

A ty, pociecho moja, już mi się nie wrócisz

Na wieki ani mojej tesknice okrócisz!

Nie lza, nie lza, jedno się za tobą gotować 

A stopeczkami twymi ciebie naszladować.

Tam cię ujźrzę, da Pan Bóg, a ty więc drogimi

Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami swymi!