Boże wiecznej mocy,

    Twej żądam pomocy;

Chciej się pospieszyć ku ratunku memu,

Nie daj mię w ręce człowiekowi złemu!

    Zamieszaj ich rady,

    Odkryj fałsz i zdrady;

Niechaj się wstydzą, niech nazad pirzchają,

Którzy niewinnej dusze mej szukają.

    A ludzie cnotliwi,

    Ludzie sprawiedliwi

Niech się weselą, niechaj najświętszemu

Uczciwość czynią imieniowi Twemu.

    Panie, z każdej strony

    Jestem utrapiony;

Ale Ty nie daj niszczyć mię do końca,

A nie odkładaj, wieczny mój obrońca!


Próżno się mam odejmować, 

   Widzę, że muszę miłować. 

Miłość mi dawno radziła, 

   Lecz ja, jako prawy wiła, 

Nie chciałem słuchać jej rady, 

   Aż nama przyszło do zwady. 

Bo sajdak z łukiem porwała, 

   A mnie za rękę wyzwała. 

Ja też, jako Hektor zasię, 

   Wziąwszy karacenę na się, 

Tarcz i szablę jako brzytwę, 

   Stoczyłem z Miłością bitwę. 

Ona ku mnie ciągnie rogi, 

   A ja co nadalej w nogi. 

A gdy wszytkich strzał pozbyła, 

   Sama się w bełt obróciła 

I prosto mi w serce wpadła, 

   A mnie zaraz moc odpadła. 

Próżno tędy noszę zbroję, 

   Próżno za pawezą stoję: 

Bo kto mię ma bić na górze, 

   Kiedy nieprzyjaciel w skórze?