Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?

Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?

Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie,

I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.



Złota też, wiem, nie pragniesz, bo to wszystko Twoje,

Cokolwiek na tym świecie człowiek mieni swoje.

Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy,

Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy.



Tyś pan wszystkiego świata, Tyś niebo zbudował

I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował;

Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi

I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi.



Za twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi,

A zamierzonych granic przeskoczyć się boi;

Rzeki wód nieprzebranych wielką hojność mają.

Biały dzień a noc ciemna swoje czasy znają.



Tobie k'woli rozliczne kwiatki Wiosna rodzi,

Tobie k'woli w kłosianym wieńcu Lato chodzi.

Wino Jesień i jabłka rozmaite dawa,

Potym do gotowego gnuśna Zima wstawa.



Z Twej łaski nocna rosa na mdłe zioła padnie,

A zagorzałe zboża deszcz ożywia snadnie;

Z Twoich rąk wszelkie źwierzę patrza swej żywności,

A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości.



Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie!

Twoja łaska, Twa dobroć nigdy nie ustanie.

Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi;

Jedno zawżdy niech będziem pod skrzydłami Twemi!


Jeslim kiedy nad dziećmi piórko miał zabawić, 

A kwoli temu wieku lekkie rymy stawić, 

Bodajżebych był raczej kolebkę kołysał

I z drugimi nieważne mamkom pieśni pisał, 

Którymi by dziecinki noworodne spiły

I swoich wychowańców lamenty tóliły! 

Takie fraszki mnie zbierać pożyteczniej było 

Niżli, w co mię nieszczęście moje dziś wprawiło, 

Płakać nad głuchym grobem mej wdzięcznej 

dziewczyny 

I skarżyć się na srogość ciężkiej Prozerpiny.

Alem użyć w obojgu jednakiej wolności

Nie mógł: owom ominął, jako w dordzałości 

Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda 

Gwałtem wbiła i moja nienagrodna szkoda. 

Ani mi teraz łacno dowiadać się o tym,

Jaka mię z płaczu mego czeka cześć na poty m.

Nie chciałem żywym śpiewać, dziś umarłym muszę. 

A cudzej śmierci płacząc, sam swe kości suszę. 

Prózno to! Jakie szczęście ludzi naszladuje,

Tak w nas albo dobrą myśl, albo złą sprawuje. 

O prawo krzywdy pełne! O znikomych cieni 

Sroga, nieubłagana, nieużyta ksieni !

Tak li moja Orszula, jeszcze żyć na świecie 

Nie umiawszy, musiała w ranym umrzeć lecie? 

I nie napatrzawszy się jasności słonecznej 

Poszła, nieboga, widzieć krajów nocy wiecznej ! 

A bodaj ani była świata oglądała!

Co bowiem więcej, jeno ród a śmierć poznała? 

A miasto pociech, które winna z czasem była 

Rodzicom swym, w ciężkim je smutku zostawiła.