Wieczna sromota i nienagrodzona

Szkoda, Polaku! Ziemia spustoszona

Podolska leży, a pohaniec sprosny,

Nad Niestrem siedząc, dzieli łup żałosny!

Niewierny Turczyn psy zapuśc""ił swoje,

Którzy zagnali piękne łanie twoje

Z dziećmi pospołu, a nie masz nadzieje,

By kiedy miały nawiedzić swe knieje.

Jedny za Dunaj Turkom zaprzedano,

Drugi do hordy dalekiej zagnano;

Córy szlacheckie(żal się, mocny Boże!)

Psom bisurmańskim brzydkie ścielą łoże.

Zbójce(nieczyste), zbójce nas wojują,

Którzy ani miasta, ani wsi budują;

Pod kotarzami tylko siedzą,

A nas nierządne, ach nierządne, jedzą!

Tak odbieżałe stado więc drapają

Rozbójce wilcy, gdy po woli mają,

Że ani pasterz nad owcami chodzi,

Ani ostrożnych psów za sobą wodzi.

Jakiego serca Turkowi dodamy,

Jeślim tak lekkim ludziom nie zdołamy?

Ledwieć nam i tak króla nie podawa;

Kto się przypatrzy, mała nie dostawa.

Zetrzy sen z oczu, a czuj w czas o sobie,

Cny Lachu1 Kto wie, jemu czyli tobie

Szczęście chce służyć? A dokąd wyroku

Mars nie uczyni, nie ustępuj kroku!

A teraz k'temu obróć myśli swoje

Jako by-ć szkody nieprzyjaciel twoje

Krwią swą nagrodził i omył tę zmazę,

Którą dziś niesiesz prze swej ziemie skazę.

Wsiadamy? Czy nas półmiski trzymają?

Biedne półmiski, czego te czekają?

To pan, i jadać na śrebrze godniejszy,

Komu żelazny Mars będzie chętniejszy.

Skujmy talerze na talary, skujmy,

A żołnierzowi pieniądze gotujmy!

Inszy to darmo po drogach miotali,

A my nie damy, bychmy w cale trwali?

Dajmy; a naprzód dajmy!Sami siebie

Ku gwałtowniejszej chowajmy potrzebie.

Tarczej niż piersi pierwej nastawiają,

Pozno puklerza przebici macają.

Cieszy mię ten rym:"Polak mżdr po szkodzie";

Lecz jeśli prawda i z tego nas zbodzie,

Nowąprzypowieść Polak sobie kupi,

Że i przed szkodą i po szkodzie głupi.


Nieszczęściu kwoli a swojej żałości, 

Która mię pravaie przejmuje do kości,

Lutnią i wdzięczny rym porzucić muszę. 

Ledwe nie duszę.

 

Żyw-em? Czy mię sen obłudny frasuje? 

Który kościanym oknem wylatuje,

A ludzkie myśli tym i owym bawi, 

Co błąd na jawi.

 

O błędzie ludzki! O szalone dumy! 

Jako to łacno pisać się z rozumy, 

Kiedy po woli świat mamy, a głowa

Człowieku zdrowa.

 

W dostatku będąc, ubóstwo chwalemy, 

W rozkoszy - żałość lekce szacujemy, 

A póki wełny skąpej prządce zstaje,

Śmierć nam za jaje.

 

Lecz kiedy nędza albo żal przypadnie, 

Ali żyć nie tak, jako mówić, snadnie, 

A śmierć dopiero wtenczas nam należy,

Gdy już k'nam bieży.

 

Przecz z płaczem idziesz, Arpinie wymowny, 

Z miłej ojczyzny? Wszak nie Rzym budowny, 

Ale świat wszytek miastem jest mądremu

Widzeniu twemu.

 

Czemu tak barzo córki swej żałujesz? 

Wszak się ty tylko sromoty wiarujesz; 

Insze wszelakie u ciebie przygody

Ledwe nie gody!

 

Śmierć - mówisz - straszna tylko niezbożnemu. 

Przeczże się tobie umrzeć, cnotliwemu,

Nie chciało, kiedyś prze dotkliwą mowę 

Miał podać głowę?

 

Wywiodłeś wszytkim, nie wywiodłeś sobie; 

Łacniej rzec, widzę, niż czynić i tobie, 

Pióro anielskie, duszę toż w przygodzie,

Co i mnie bodzie.

 

Czlowiek nie kamień, a jako się stawi 

Fortuna, takich myśli nas nabawi. 

Przeklęte szczęście! Czyż snać gorzej duszy,

Kto rany ruszy?

 

Czasie, pożądnej ojcze niepamięci! 

W co ani rozum, ani trafią święci, 

Zgój smutne serce, a ten żal surowy

Wybij mi z głowy!