Ani przyjaciel, ani wielkość złota, 

   Ani uchowa złej przygody cnota; 

Przeklęta Zazdrość dziwnie się frasuje, 

   Kiedy u kogo co nad ludzi czuje. 

Więc jesli nie zje, tedy przedsię szczeka, 

   A ustawicznie na twoje złe czeka. 

To na nię fortel: nic nie czuć do siebie 

   A wszytko mężnie wytrzymać w potrzebie.


Jako oliwka mała pod wysokim sadem

Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim śladem,

Jeszcze ani gałązek, ani listków rodząc,

Sama tylko dopiro szczupłym prątkiem wschodząc:

Tę jesli, ostre ciernie lub rodne pokrzywy

Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy,

Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,

Upada przed nogami matki ulubionej - 

Takci się mej namilszej Orszuli dostało.

Przed oczyma rodziców swoich rostąc, mało 

Od ziemie się co wznióswszy, duchem zaraźliwym

Srogiej Śmierci otchniona, rodzicom troskliwym

U nóg martwa upadła. O zła Persefono,

Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?